In den beginne

Het was ongeveer juni 2013 dat smarcie wat moeilijk ging plassen, nou had ik dat wel vaker gehad en dat duurde vaak niet langer dan een paar dagen, dit keer was het anders.
Het begon allemaal wat branderig aan te voelen, zoiets alsof je de wc pot in de fik wilde steken met je plas, dat lukte niet maar ik denk dat ik hier en daar het glazuur wel wat zwartgeblakerd heb.
Toen dit gedoe in juli nog niet vanzelf was weg gegaan heb ik de dokter maar eens bezocht, met angst en beven moet ik zeggen, waarom? Das een een heel verhaal.
Toen ik een jaar of 11 was of zo, heb ik ooit een film gezien die niet helemaal voor mijn leeftijd geschikt was, en toen twee heren in deze Nederlandse film iets hadden opgelopen met hun plasser, stond er een dokter met een naar mijn idee meters lange watten-staaf, moet die er helemaal in vraagt de acteur nog, dan zie een deur en hoor je hem schreeuwen, toen hij weer buiten kwam vertelde hij dat het ding er niet alleen helemaal inging maar dat de iets te knappe vrouwelijke dokter er ook nog in ging roeren.
Die scene, accuraat of niet leefde jaren in mijn hoofd en was langzaam uitgegroeid tot een fobie, een irrationele  angst voor alle onderzoeken rond de
plasser, en al zeker iets wat de plasser inging.
Maar toch alle moed bij elkaar geschraapt en naar de huisarts gegaan, even plasje inleveren werd er gezegd, en dat heb ik gedaan. Een blaas ontsteking was de uitslag, dus werd ik met een penicilline kuur naar huis gestuurd.
En verrek na twee dagen kon Smarcie weer heerlijk plassen, de penicilline, deed goed zijn werk.
Na tien dagen was het kuurtje ten einde en ik dacht daarmee ook het hele probleem, maar na twee of drie weken begon het hele verhaal opnieuw, dus ik weer naar de dokter, weer een plasje inleveren,  en weer een kuurtje, iets zwaarder dit keer, en na twee dagen ja hoor, weer helemaal goed. Tot, je raad het al, twee of drie weken na het kuurtje de problemen terug waren.
Na de derde kuur wist ook de huisarts het niet meer en verwees me naar de uroloog in het ziekenhuis, tot op dat moment dacht ik er allemaal nog niet veel van, hardnekkig virusje dacht ik nog, stevig kuurtje en het komt allemaal goed.Na de derde kuur wist ook de huisarts het niet meer en verwees me naar de uroloog in het ziekenhuis, tot op dat moment dacht ik er allemaal nog niet veel van, hardnekkig virusje dacht ik nog, stevig kuurtje en het komt allemaal goed.